Προβολή 1–9 από 55 αποτελέσματα

Αριστεία του 1821 σε Μανιάτες αγωνιστές

Το βιβλίο αυτό ανασύρει από την αφάνεια και τη σκοτεινή λησμονιά τις χιλιάδες των Μανιατών πολεμιστών, που αποτέλεσαν τη ραχοκοκκαλιά της επανάστασης του 1821. Περιλαμβάνει αυτούς που με τις θυσίες τους και τους αγώνες τους μας χάρισαν τη λευτεριά. Κατονομάζει τους σκεπασμένους με το πέπλο της λήθης Μανιάτες, οι οποίοι για τη συμμετοχή τους στον απελευθερωτικό αγώνα τιμήθηκαν από το ελεύθερο κράτος μας με το αριστείο του ηρωϊκού προμάχου της πατρίδας. Όλους αυτούς έχουμε υποχρέωση να τους τιμούμε και να τους ονομάζουμε, γιατί δεν τους πρέπει η ανωνυμία. Το στεφάνι της δόξας δεν προορίζεται μόνο για τους αρχηγούς, αλλά πρέπει να στεφανώνει όλους τους αγωνιστές της επανάστασης του 1821. Χρέος κάθε Μανιάτισσας και κάθε Μανιάτη είναι να αναζητήσουν τους προγόνους τους στις σελίδες αυτού του βιβλίου, για να τους παραδώσουν παρακαταθήκη στα παιδιά τους. Οι νέοι να τους κάνουν πρότυπα, ώστε οι αγώνες τους να τους οδηγούν στην ειρηνική προσπάθεια και στη σκληρή εργασία για την επαγγελματική τους πρόοδο και καταξίωση, αλλά παράλληλα και στην κοινωνική προσφορά.

Προσφορά!

Γενεαλογική ρίζα των Νικλιάνων της Μάνης και του κλάδου Μπουγιουκλή των χωριών Λάγιας – Καρήνιας

10.00 9.00

Η εργασία των οποία έχετε στα χέρια σας είναι προϊόν μιας ευτυχούς συνάντησης, και άριστης συνεργασίας, των Γιώργου Π. Βουγιουκλάκη (προσωνύμιο, Μαυροδάκος ή και Μποτάκος) και του Βασίλη Π. Βουγιουκλάκη (προσωνύμιο Λαγόπουλος).
Μια καλή σύμπτωση άμεσης συνάντησης στην κοινή προσπάθεια οργάνωσης εορταστικής εκδήλωσης και καθιέρωσης μιας γενικότερης γνωριμίας και επικοινωνίας μεταξύ του συνόλου των μελών της οικογένειας του κλάδου των Μπουγιουκλήδων μας έδωσε την ευκαιρία να ανακαλύψουμε ότι και οι δύο είχαμε τον ίδιο προβληματισμό και εργαζόμαστε προς την ίδια κατεύθυνση, μια “έρευνας” για τη ρίζα των Νικλιάνων με τους κλάδους, Μιχαλακιάνοι-Λιάνοι-Ξαρχιάνοι, με τελική επιδίωξη, την ανακάλυψη πως από τον κλάδο των Μιχαλακιάνων προήλθε ο υποκλάδος Μπουγιουκλήδων (Βουγιουκάκηδες) που ξεκίνησε στη Νόμια, Καρήνια, και αναπτύχθηκε, στη Καρήνια, Λάγια, Βάθεια, στην οποία Βάθεια παρουσιάζεται με διάφορα προσωνύμια. […]
Αποτέλεσμα αυτής της άριστης συνεργασίας μας είναι αυτό που έχετε στα χέρια σας. Το δίνουμε ως προϊόν της άριστης συνεργασίας μας, και μιας καλής αρχής με την ευχή να έχει στο μέλλον διευκρινήσεις, συμπληρώσεις, τυχόν διορθώσεις από άλλους ικανότερους ερευνητές. Εμείς κάναμε την αρχή, ελπίζουμε στη συνέχεια από άλλους.

Προσφορά!
14.84 13.35

Η παρούσα συλλογή περιλαμβάνει δυο υποενότητες. Στην πρώτη περιέχονται παλιές παραδοσιακές ιστορίες και διηγήσεις με χαρακτηριστικά κατεξοχήν λαογρφικού υλικού. Η δεύτερη ενότητα έχει ανεκδοτολογικό χαρακτήρα και περιλαμβάνει πιο πρόσφατες και συγχρόνως «ιδιωτικές», προσωπικές ιστορίες και διηγήσεις, που περιγράφουν πραγματικά περιστατικά και στιγμιότυπα με συγκεκριμένα άτομα και που ακούσαμε ή βιώσαμε κατά καιρούς συναναστρεφόμενοι τους συμπατριώτες μας σε ποικίλες φάσεις της ζωής τους και σε διάφορους χώρους, στο χωράφι, στη ρούγα, στο καφενείο, (. . .). Μολαταύτα και αυτές οι ιστορίες, με τον καιρό, έχουν προσλάβει παραδοσιακό, θρυλικό και παροιμιώδη χαρακτήρα ώστε να μπορούν να ενταχθούν ανεπιφύλακτα ως περιεχόμενο μιας λαογραφικής συλλογής. Αφορούν τα χωριά της Έξω Μάνης, από το Οίτυλο μέχρι τη Βέργα, προπάντων δε την περιοχή του Λεύκτρου. Είναι απλές, καθημερινές ιστορίες, που λέγονται ανεκδοτολογικά και, εκτός των άλλων, δείχνουν το χαρακτήρα, την ψυχοσύνθεση και τα ήθη των κατοίκων της περιοχής, καλύπτουν δε κατά το πλείστον την περίοδο των εκατό τελευταίων χρόνων.

(…)Θα πρέπει να ομολογήσουμε ωστόσο ότι έχει γίνει κάποια επιλογή στις ιστορίες και τις διηγήσεις που παραθέτονται εδώ με προσανατολισμό σε ακραία απλοϊκούς ανθώπους και κυρίως σε αγράμματες γριούλες, άκρως αυθορμιτικές. Αυτο γίνεται για να δημιουργηθεί, μεσα από την αποτύπωση του πρωτογονισμού και της υθορμησίας του φερσίματος τους, ευχάριστο, διασκεδαστικό κλίμα και να “βγει” γέλιο

Προσφορά!

Ο Γενίτσαρος Μανιάτης

15.98 14.40

Το 1770, κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης ελληνικής επανάστασης γνωστής ως “Ορλωφικά”, ο Γιωργής Μαυρομιχάλης, πρωτότοκος γιος του αρχηγέτη των Μανιατών, αιχμαλωτίζεται και τα ίχνη του χάνονται.

Η πολυποίκιλη ζωή του αναπτύσσεται στις σελίδες του βιβλίου και ειδικά τα παιδικά του χρόνια στην Μάνη και στις περίφημες αυτοκρατορικές σχολές του Τοπκαπί στην Κωνσταντινούπολη, ο εξισλαμισμός και η εκπαίδευσή του.

Μερικά χρόνια αργότερα και μετά από ένα μοιραίο παιχνίδι της ζωής, η τύχη θα ενώσει δύο αντίθετους κόσμους. Ο Μεχμέτ Σουκιούρ, πλοίαρχος της ναυαρχίδας του Οθωμανικού στόλου, φτάνει στο Λιμένι της Μάνης και αποκαλύπτει στον Πετρούνη Μαυρομιχάλη ότι είναι ο αιχμαλωτισμένος εξάδελφος του Γιωργής Μαυρομιχάλης. Παράλληλα δηλώνει: “Εγώ δεν είμαι χριστιανός, ούτε ιουδαίος, ούτε πέρσης, ούτε μουσουλμάνος, δε βρίσκομαι ούτε στην Ανατολή, ούτε στη Δύση. Παραμέρισα το δίλημμα και είδα πως οι δύο κόσμοι είναι ένας”.

Με ενέργειές του, ο σουλτάνος ορίζει νέο Μπέη της Μάνης τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Και αυτό επειδή ποτέ δεν ξέχασε την ερμηνεία της κυρούλας του: “Όλα για το αίμα. Ότι και να γίνεις, για τους άντρες της πατριάς θα είσαι ντουφέκι και για τις γυναίκες αδελφός”.

Προσφορά!

Άγραφο δίκιο

16.96 15.27

Μάνη 1760

 Γυναίκα στη Μάνη τιμή και κατάρα! τιμή όταν γεννά αγόρια, ντροπή όταν γεννα κορίτσια… “Πότε δε φοβήθηκα το θάνατο, μόν΄την αγάπη, πονάει πιο πολύ…”

“Αμέρωτος με την ψυχή του είναι και μερωμένος μόνο με τη σπάθα και το μπαρούτι…”

Στη γη που ξεπετραδιάζανε για να καρπίσει υπήρχαν παιδιά, τα ‘ρσενικά και τα κορίτσια, τα φυληκά…

Η Σταύριανη η σύγκρια για να κάμει αγόρια κι η Πανώρια η αρχόντισσα να τα μεγαλώνει..

Η δύναμη κάθε μανιάτικης οικογένειας μετριόταν μόνο σε τουφέκια εκείνους τους δύσκολους καιρούς, έτσι ονόμαζαν τα αρσενικά παιδιά.

η ζωή των ανυπότακτων Μανιατών ήταν μια διαρκής απειλή και προετοιμασία για πόλεμο..

Ο καπετάν Γκέκας, το πρωτοπαλίκαρο ο Λιώντης…

Μα δεν ειν΄η Μάη του γλεντιού, μόν΄του μοιρολογιού ούτε οι Μανιάτες του χορού,μόν είν΄για να πολεμούν..

Ο μύθος μπλεγμένος με την πραγματικότητα γνέθουν τη δική τους αλλόκοτη ιστορία…

Το άγραφο δίκιο…

Προσφορά!

Η γυναίκα στην αρχαία Σπάρτη

13.00 11.70

Το φύλο δεν ορίζεται μόνο βιολογικά, άπο τα χαρακτηριστικά

του σώματος, ορίζεται και συμβολικά, από το νόημα που του

προσδίδει ο κάθε πολιτισμός, το κάθε σύστημα αξιών, η

κάθε ηθική, η κάθε θρησκεία.

Στην κοινωνία της αρχαίας Σπάρτης, οι γυναίκες κατείχαν μία

ιδιαίτερη θέση. Στον παρόν βιβλίο το ιστορικό πρόσωπο της

αρχαίας Σπαρτιάτισσας σκιαγραφείται μέσα απο πρωτογενές

υλικό αρχαίων συγγραφέων. Τα κείμενά τους αναδεικνύουν τον

σπουδαίο και ιδιαίτερο ρόλο των γυναικών (κόρη – σύζηγος – μητέρα)

στη ζωή της πόλης.

Αν και άγνωστες, κατάφεραν με την παρουσία και τη δράση τους,

να επιζήσουν στους αιώνες που πέρασαν, ξεχωρίζοντας

για την τόλμη, το ήθος και την προσωπικότητα τους.

…και όταν κάποια τη ρώτησε «Γιατί μόνο εσείς, οι Λάκαινες,

έχετε εξουσία πάνω στους άνδρες;», εκείνη απάντησε: «Επειδή

είμαστε και οι μόνες που γεννάμε άνδρες».

Προσφορά!

Τοτέμ και ταμπού της νεότερης Ιστορίας μας Α & Β Τόμος – Αίμα και Χώμα

60.00 54.00

Είναι ένα τρίτομο έργο που αποτελείται απο τα βιβλία : «Τοτέμ και Ταμπού Α΄& Β΄ Τόμος» και «Αίμα και Χώμα»

Αίμα και Χώμα

978-960-9411-69-1

ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΡΑΚ. ΓΟΥΔΗΣ

Από τότε που γεννήθηκες εσύ , μεχρι το 1955 που φύγαμε για την Χρυσούπολη,μέναμε στο Πειραιά, Στρατηγου Εϋντού 12.
Γεννήθηκες 15 Απριλίου του ’47.Από εκεί πήγα στο τάγμα,τον Σεπτέμβριο του ’47 για επιχειρήσεις κατά των κομμουνιστών ανταρτών. Ενθυμούμαι μάλιστα το περιστατικό με εκείνη την γυναίκα του καπετάνιου που είχαμε πιάσει με το παιδάκι,ήταν ακριβώς στην ηλικία την δική σου.
Σ’άφησα εγώ το ’47, πόσο σ’άφησα,πόσων μήνων; Απρίλιος, Μάϊος, Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος, πέντε μήνων.

Τοτέμ και ταμπού της νεότερης Ιστορίας μας Τομος Α

Εβραϊσμος-Φασισμός-Κομμουνισμός
Στην Ελλάδα (Και όχι μονο)

978-960-9411-66-0

ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΡΑΚ. ΓΟΥΔΗΣ

Ο Γιαμποτίνσκυ Θεωρείται ο θεμελιωτής της μαχόμενης εθνικιστικής δεξιάς πτέρυγας του σιωνισμού (<<ανεθεωρητισμός>> ή <<αναθεωρήτικος σιωνισμός>>)η οποία προέκυψε το 1925 ως αντίβαρο του ήπιου <<γενικού σιωνισμού>> του Χαϊμ Βάϊτσμαν και του αριστερού <<εργατικού (σοσιαλιστικού) σιωνισμού>> του Μπεν Γκουριόν…..
<<Ο σιωνισμός είναι μια αποικιακή περιπέτεια, και ως εκ τούτου το εαν θα σταθέι η θα πέσει είναι θέμα ενόπλων δυνάμεων…..Είναι σημαντικό να κτίζουμε οικισμούς,είναι σημαντικό να μιλάμε την ίδια εβραϊκή γλώσσα, αλλα δυστυχώς, είναι ακόμα σημαντικότερο να μπορούμε να πυροβολούμε>>(Βλαντιμίρ Ζέεβ Γιαμποτίνσκυ)

Τοτέμ και ταμπού της νεότερης Ιστορίας μας Τομος Β

Δεκεμβριανά 1944
Εμφύλιος 1946-1949

978-960-9411-67-7

ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΡΑΚ. ΓΟΥΔΗΣ

Μας Πήραν την Αθήνα, Νανόυ,Νανόυ,Νανόυ
Μας Πήραν την Αθήνα,μόνο για ένα μήνα
Του Σκόμπυ τα κανόνια,γκρεμίσαν τα Κουπόνια
Μαύροι Πατούν τη γη μας,βάστα Καισαριανή μας,

(Κουπόνια ηταν η παλιότερη ονομασία των σημερινών Ιλισίων).
Ανάλογο άλλωστε ειναι και το περιεχόμενο της εαμίτικης αφίσας του εξωφύλλου του παρόντος έργου που κατέκλυσε την Αθήνα και το Πειραιά τον <<μαύρο>> εκείνο καιρό της επέλασης των <μαυρών>….

Προσφορά!
Out Of Stock

Εικονοβίβλος της Μάνης

47.70 42.90

“Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη” έγραψε ο ποιητής. Και πράγματι ξεφυλλίζοντας τις σελίδες αυτές ο Αναγνώστης θα βλέπει μία-μία δικαιωμένες τις λέξεις!
Πέτρα· της Μάνης ακριβό χαρακτηρισμό: τοπίο, μνημεία, πύργοι, κτίρια και άνθρωποι “που ναι όπως οι βράχοι τους και σουβλεροί κι ολόρθοι”
Πικρή· η Μάνη των σκληρών εθίμων, του (γ)δικιωμού, του μοιρολογιού, του ατέλειωτου μόχθου.
Δοκιμασμένη· γιατί εκτός από τους ανέμους που λυσσομανούν, βοριάδες και νοτιάδες σε όλες τις παραλλαγές, εχθροί λεφούσια πέρασαν για να την υποτάξουν.
Αγέρωχη· γιατί παρ όλα αυτά έμεινε απόρθητη και οι άνθρωποι της απροσκύνητα θεριά που μάχονταν με τους εχθρούς και τους καιρούς για να κερδίσουν την έντιμη και ελεύθερη επιβίωσή τους.
Τη Μάνη – Ελλάδα της Ελλάδας, μια εποχή αυθεντική βγαλμένη μέσα από μια αργή ροή εξέλιξης, από τα βάθη των χρόνων ως τις δεκαετίες 50, 60, 70 και 80 κατέγραψε με το φωτογραφικό φακό του ο Μανιάτης καλλιτέχνης
Γιάννης Βουρλίτης. Με ορμητήριο το όμορφο Γύθειο (ιδιαίτερη πατρίδα του), έφτανε χωρίς να λυπηθεί χρόνο και κόπο σε κάθε χωριουδάκι, σε κάθε μνημείο, σε κάθε πέτρα της Μάνης για να το δει με τα μάτια της ψυχής του.
Τότε που δεν υπήρχαν δρόμοι αμαξιτοί, ηλεκτρικό ρεύμα και τηλεπικοινωνίες, εκείνος μ ένα ποδήλατο ή με τα πόδια ή με κανένα πλεούμενο από θαλάσσης, χανότανε μέρες απ την οικογένεια, το κατάστημα και τους φίλους του, έκανε τον δικό του άθλο, έγραφε τη δική του ιστορία χωρίς ίσως να τόχει απολύτως συνειδητοποιήσει.
Τώρα, εκστατικοί μπροστά σ αυτόν τον όγκο της εργασίας του, και περνώντας ατέλειωτες ώρες για να επιλέξουμε από κοινού τα πεντακόσια περίπου θέματα αυτού του Βιβλίου – από χιλιάδες φωτογραφικούς πίνακες που συσσώρευσε στο αρχείο του, αναρωτιόμαστε αν θα φτάσει στον αγαπητό Αναγνώστη αυτός ο απόηχος του μόχθου και της αγωνίας του καλλιτέχνη φωτογράφου Γιάννη Βουρλίτη. Ας φτάσει έστω το ενδιαφέρον και η αγάπη του, στον μοναδικό ιστορικό Τόπο που τον γέννησε, τη Μάνη. Αυτό το ανεπανάληπτο Έργο – ανεπανάληπτο και γιατί το μέγιστο ποσοστό των Εικόνων του δεν θα το αντικρίσει σήμερα ή αύριο ο επισκέπτης του Τόπου, αφού το διέκοψε οριστικά το πνεύμα των σύγχρονων καιρών και ο σημερινός τρόπος ζωής – αυτό το ανεπανάληπτο Έργο του Γιάννη Βουρλίτη πέρασε από σαράντα κύματα για να δει το φως της δημοσιότητας. Ποικίλες δυσκολίες εδώ και πολλά χρόνια οικονομικές και άλλες εμπόδισαν την έκδοση του. Ποιος ξέρει, ίσως έπρεπε να συνδεθεί και με τις δικές μας εκδοτικές προσπάθειες και με τη δική μας έμπρακτη αγάπη για τον Τόπο -το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του.
Μ αυτές τις σκέψεις, ευχαριστούμε θερμά τον Γιάννη Βουρλίτη που μας εμπιστεύτηκε το έργο το οποίο με περηφάνεια και ευθύνη σας παρουσιάζουμε. Για να είναι προσιτό σε ευρύτερους κύκλους συνανθρώπων μας αποφασίσαμε και την ταυτόχρονη παρουσίαση των κειμένων στην αγγλική γλώσσα.